Hoewel we ons 33 jarig jubileum niet groot wilden vieren omdat we ons 100 jarig jubileum net achter de rug hebben konden we het toch niet laten om een heel klein feestje te vieren… EN WAT VOOR EEN!
Maar wie jarig is geeft vooral zichzelf een cadeau… Nieuwe Bling Bling voor om de nek.
Uiteraard niet zomaar een stuk blik uit de kringloopwinkel… nee… hier zit een verhaal achter:
Rond het jaar des Heren 700, toen Willibrordus nog op sandalen door de moerassen van Brabant ploeterde, was Deurne een plek waar niemand vrijwillig heen wilde. Het leek op een plek die eruitzag alsof het speciaal was ontworpen om mensen in alles te ontmoedigen. Het landschap was een ruwe woestenij vol doornstruiken die zich als boosaardige wachters uitstrekten over het Brabantse land. Willibrordus, op zoek naar een plek om een kruis neer te zetten, raakte verstrengeld in deze stekelige hel en riep naar verluidt: “Moge God deze plek ooit bewoonbaar maken – of tenminste een goed café geven!”
Eeuwen later, terwijl de rest van de wereld kastelen bouwde en zich afvroeg wat belasting was, verzon familie van Doerne iets briljants om het klootjesvolk bijeen te houden: een wapenschild. Hier op sierden drie rode kruizen, symbool van bloedvergieten door stekelstruiken, en gouden banden die, afhankelijk van wie je het vraagt, hoop op rijkdom voor moesten stellen. Dit schild werd het symbool van kracht en eenheid in een wereld waar dorpen elkaar om de haverklap met hooivorken bestreden. “Van Doerne” werd een naam om te vrezen, al claimden tegenstanders dat de familie vooral goed was in het organiseren van dorpsfeesten en het verkwanselen van hun heerlijkheidsrechten aan vrouwen met een grote bos hout voor de deur.
Vandaag de dag rust het schild van Van Doerne bij een waardige erfgenaam: de PrCie, de Heilige Hoeders van de Onzin. Deze carnavalsorde combineert de ernst van een adellijke ridder met de finesse van een dronken hofnar. “Alleen zij die bloed, zweet en bier hebben gegeven, mogen dit schild dragen,” luidt hier in het motto. Elk jaar verdedigen zij de Deurnese eer met evenementen vol chaos, muziek en een bijna religieuze toewijding aan gezelligheid. Als ultieme bewakers van het erfgoed bewijzen zij dat in Deurne niets heilig is – behalve een goede grap en een volle pot bier.
