IETS MET EEN PAPLEPEL

By Carnaval

De PR|CIE was nog zeer pril toen voorzitter Leon van Osch aan de vergaderdis in StationZicht verscheen in een T-Shirt met daarop de afbeelding van hun pas geboren dochter Fleur. Vandaag, 27 februari 2017, was diezelfde Fleur het stralende middelpunt als prinses van de Rozenmondèg, een evenement dat de kroegen in Deurne op carnavalsmaandag in de beste carnavalstraditie op zijn kop zet. Fleur heeft de lach van haar moeder Rian, en het zwaaibereik van haar vader Leon. Wij van de PR|CIE zijn zeer benieuwd of zij ook de Elleboogtik van Roodklapje onder de knie heeft…
Fleur, je was een prachtige Rozenmondèg prinses!

PS
De laatste roos van de Rozenmondèg is, na een bloedstollende veiling, veilig in de handen van de PR|CIE beland.

PRCIE WINT WEER!

By Carnaval, In de Media

DEURNE – Er lijkt maar geen eind te komen aan de successen van de PR|CIE. Zondagmiddag 26 februari wisten zij voor de derde maal op rij de eerste prijs te bemachtigen in de categorie Grote Groepen.

PR|CIE-voorzitter Bart van Goch: “Het nadeel van meedoen aan de optocht is dat je ‘m zelf niet kunt zien. Dus moet je blind vertrouwen op het oordeel van de jury. ..
Als PR|CIE en Nütjes doen we dat dan ook en gaan we er daarom vanuit dat we de prijs ook nu weer dik hebben verdiend. Maar, ik ben daar heel eerlijk in, gezien de kwaliteit van onze concurrenten is dit wel een heel bijzondere!”

Drie jaar geleden is er een wisselbokaal voor de grote groepen beschikbaar gesteld door de Peelstrekels. Het unieke feit doet zich voor dat die eerste wisselbokaal nooit door andere groepen is gewonnen, maar in al haar maagdelijkheid mag prijken op de schoorsteenmantels van de PR|CIE-leden.

De Peelstrekels hebben tien replica’s laten maken van het origineel, zodat elk PR|CIE-lid deze trofee in de eigen woning kan exposeren. Het origineel bevindt zich ten huize van voorzitter Bart van Goch alwaar een delegatie van de Zwitserse Garde ze rondom het uur bewaakt.

JAN WELTEN OPSTEKER 2017

By Carnaval, In de Media

Zaterdag 25 februari is in de periferie van de naweeën van  de Sleuteloverdracht Jan Welten door de PR|CIE onderscheiden met de prestigieuze Opsteker.  Jan Welten is een man die achter de schermen ontzettend veel betekent  voor het Deurnese carnaval. Niet alleen voor het Peelstrekelrijk, maar ook voor de overige zes prinsdommen. Jan Welten is de 26ste Opsteker van de PR|CIE.

Bij het overlijden Theo Lokin

By Algemeen, In de Media

Vrijdag 24 februari 2017 op de vooravond van carnaval is Theo Lokin overleden. Via de media zijn de loftrompetten gestoken over deze bijzondere man. De PR|CIE sluit zich graag aan bij de indrukwekkende minuut stilte die zaterdagmiddag op de Deurnese Markt in acht werd genomen.

Het was een groot man in vele en bijzondere opzichten.

ZILVEREN BLOKWITTER VOOR JOCHEM AARTS

By Algemeen, Carnaval, In de Media

Tot zijn grote verbazing is PR|CIE-lid Jochem Aarts op vrijdagmiddag 24 februari,  toen hij de ruiten van De Potdeksel  vol stond te kwasten met kolderieke figuurtjes, voorzien van D’n Zilveren Blokwitter. Reden is dat Jochem na 22 jaar zijn kwasten neerlegt. De zelfbenoemde Michelangelo, zoals burgemeester Hilko Mak hem typeerde, was bijzonder verguld met dit eerbetoon dat muzikaal opgeluisterd werd door de fine de fleur van De Hosbengels.

Beste Jochem,
Binnen ons college (allemaal respectabele en vooral capabele mensen die zonder enig probleem een kip van een muilezel kunnen onderscheiden) werd de discussie gevoerd wie jouw eervolle huldiging zou dienen uit te voeren. Zoals je nu ziet: een ware burgervader neemt zijn verantwoordelijkheid, staat op zijn strepen en bovendien trok ik het kortste strootje. Maar dit terzijde.
Vandaag sluit Deurne een era af; we nemen afscheid van de koning van de blokwitter, de zelfbenoemde Michelangelo, de keizer van het uitgesmeerd palet, de lokale Rembrandt met de snelle kwast. Na 22 jaar hang je nu jouw penselen aan de wilgen. Onze Deurnenaren gaan ze beslist missen; die telkenmale weer fantasievol vormgegeven en fleurige figuren die de ramen van kroegen en friettenten teisterden rond de carnaval. Het overgrote deel als kiespijn, zonder twijfel, maar mogelijk is er toch ook nog ergens een verdwaalde enkeling te vinden die met tranen in de ogen bazelt over tradities en de naderende teloorgang van het Avondland. Zonderlingen kom je immers overal tegen. Vele jaren lang was het aangezicht van carnaval in Deurne synoniem met jouw vrolijk volgekalkte ramen. En natuurlijk; traditie is een waardevol goed dat we dienen te koesteren en bepaalde zaken mogen niet zomaar verdwijn. Maar soms dient simpelweg het belang van geestelijke volksgezondheid te prevaleren.
Enige jaren zelfs, werden ook de ramen van ons eigen gemeentehuis door de begenadigd artiest, die jij zonder enige twijfel bent, onder de kwast genomen. En daar bleek eens te meer; niet wát je er op schilderde maar het feit dát je erop schilderde was van belang. Vele onverkwikkelijke taferelen die zich in de krochten van de democratie afspeelden werden door jouw olijke figuren aan het oog onttrokken en met de mantel der liefde bedekt. Echter, nodeloos achterdochtige sujetten, die onder het toch al valse mom van de wet openbaarheid bestuur schreeuwden om volstrekt overbodige transparantie, lieten ons geen andere keus dan af te zien van jouw diensten. Wel zijn wij je zelfs nú nog steeds dankbaar. De moraal binnen ons ambtenarenkorps verbeterde door de vrolijke schilderingen zodanig dat het zelfs nu, na al die jaren, nóg merkbaar is. Dat dit meer zegt over de gesteldheid van onze gemiddelde werknemer dan over de kwaliteit van jouw goedbedoelde bastelarij is ons pijnlijk duidelijk.
En als je dan zo’n raam schildert kijk je ooit onbedoeld naar binnen, dat neemt niemand je kwalijk. Namens een voormalig burgervader die onbekend wenst te blijven (hij vertelde mij; ‘hij wit wel wie’) moet ik je bijzonder dank zeggen voor je discretie. Hij is iéts achter met zijn betalingen maar vroeg me je te verzekeren dat het helemaal goed gaat komen. Hij benadrukte dat het volstrekt prematuur is de publiciteit te zoeken en hij verwacht deze week contant geld te ontvangen voor zijn trouwring.
Welgemeende dank voor het besluit uw schilderscarrière te beëindigen dien ik hier over te brengen namens het waterschap Aa en Maas. In de week ná carnaval kleurde het rioolwater tot in de verre omgeving in alle kleuren van de regenboog als de zooi weer van de ramen gespoten werd. Hieruit drinkwater destilleren bleek wekenlang een schier onmogelijke taak. Bij het nieuws van je afscheid barstte de betreffende dijkgraaf spontaan uit in vreugdetranen en hij heeft de alarmbel, die één keer per jaar op Aswoensdag van zich liet horen terstond van de muur gerukt, zodat wat hem betreft een weg terug niet meer mogelijk is.

Dank voor je weloverwogen beslissing te stoppen namens je kinderen, die zich rond carnaval telkens weer afvroegen wie toch die met verf bevlekte (in deze context is ‘zelf-bevlekte’ beslist van toepassing!) man was. De man die de stoelzittingen, deurklinken, kranen en de badkuip besmeurde en die bovendien z’n verfhandjes niet hun moeder af kon houden, blijkens de felgekleurde afdrukken die hij telkens op niet nader te noemen lichaamsdelen achterliet. Je jongste zoon suggereerde een uitgebreid midweekarrangement in de Efteling (wel búiten de schoolvakanties!), om hernieuwd kennis met je te kunnen maken.
Grote dankbaarheid overheerst ook bij de PrCie. Het over een complete kudde paarden getild gezelschap gaat er van uit dat beëindiging van je carrière als cafékwaster zal leiden tot meer aandacht tijd voor de organisatie van het jaarlijkse ‘jongeswiekent’. Een hoestende man in een regenjas die zich op een verregende parkeerplaats voor vrachtwagens voorstelde als spreekbuis van het sneue clubje vertelde mij en ik citeer letterlijk: ‘hij er één keer wel mee wegkomt ons genootschap gewoon een paar dagen in een véél te kapotte kroeg te parkeren, misschien twee of drie keer ook nog, maar dan toch beslist geen vier of vijf keer… denken we’.
Een gróót kunstenaar weet wanneer het genoeg is geweest, wanneer hij zijn uiterste houdbaarheidsdatum dreigt te overschrijden en wanneer hij zijn kwasten definitief op moet bergen. Vandaag zien we eens te meer; niet iedereen kan een groot kunstenaar zijn. Zoals je ziet willen we dit moment niet ongemerkt voorbij laten gaan en we willen je dan ook een passende herinnering aan al die jaren van kwasten en smeren aanbieden. We rekenen er op dat je het een mooi plekje zult geven; we opteren hierbij voor een prominente plaats op je nachtkastje, zodat je nog dagelijks, voor het slapengaan, kunt denken aan ons en terugdenken aan dit memorabele moment.
Uitreiking sculptuur
Zoals jou ongetwijfeld opgevallen zal zijn hebben we de benaming van deze sculptuur, geheel naar goed Deurnes gebruik, geschreven in imitatie oud-nederlands en aangevuld met diverse volstrekt overbodige letters. Deze methodiek hanteren we in ons prachtige Peeldorp om de haverklap om iets ietwat alledaags tenminste nog enig aanzien te geven. Vaak ook vertalen we gewoon eerlijk Nederlands naar het Frans, om, zoals gezegde luidt, ‘de drol nog enigszins te laten blinken’. Maar goed, dat vonden we in dit geval toch niet ‘comme il faut’.
Jochem, namens de gehele Deurnese gemeenschap; onze dank grenst aan hondsdolheid, het ga je bijzonder, en ons ook.

PEBEERMIDDAG K&K 2017

By Carnaval, Evenementen, Kommer & Kwijl

De Pebeermiddag, bijna net zo legendarisch als Kommer en Kwijl zelf. Ook dit jaar waren alle groepen die mee doen aan het smartlappen festival van de lagen landen, Kommer en Kwijl, weer aanwezig in het Rijk der Serpentines: De Biekorf. Hier kunnen alle deelnemers hun volledig repertoire ten gehore brengen aan de andere groepen en de laatste puntjes op de i zetten, de generale repetitie zeg maar.  Ook dit jaar was het weer volle bak met wederom dankbaar publiek. De sfeer was goed en de klanken nog beter. Dat beloofd weer heel wat. Want komende vrijdag knallen we er weer vol tegen aan op de markt in Deurne. Kijk hier onder voor een kleine sfeerimpressie staan de foto’s van de Biekorf Hoffotograaf.

 

REISVERSLAG LEUVEN

By Algemeen, PR|CIE Weekend

Het mooie van een stedentrip is dat je er (vrij) blanco in stapt. Geen idee wat je te wachten staat maar je wilt graag weten wat voor moois deze stad je te bieden heeft. Leuven stond dit jaar op de kaart. Een stad in het Belgische Vlaams-Brabant en van horen zeggen “De Bierhoofdstad van België” Het alombekende Stella Artois bier wordt hier gebrouwen.

Vrijdag 13.00 uur.
Lunch bij De Potdeksel en daarna in de auto naar Leuven.

Het is 15.00 uur en ingecheckt bij het hotel.
De organisatie heeft kosten nog moeite gespaard om ons te laten vertoeven in de fijnste vertrekken vlak bij de grote markt midden in het centrum. Want lange wandeltochten zijn niet aan ons besteed (tenzij we op zoek zijn naar Vlaamse patat, en al helemaal als die ene Deurnese batterij-heler je de weg gaat wijzen).

Terwijl de auto’s werden geparkeerd ging de rest, om deze tijd te doden, naar een pittoresk kroegje aan de overkant van de straat om even een snel biertje te doen. Als het alternatief is dat je buiten in de kou moet staan, dan is de keuze natuurlijk nogal snel gemaakt. Inmiddels is het gezelschap weer compleet en na een paar potten bier kom je er dan toch achter…. er is serieus iets aan de hand met ons.

Het is onverklaarbaar, wellicht een vloek, een straf van God of gewoon puur geluk…. maar hoe het komt dat wij weer in een etablissement belanden waar 90% van de klandizie tijdens de zwangerschap een stempelpost gemist heeft, is zelfs voor de grootste paragnost een gigantisch mirakel.

“Café Marengo” is een volkskroeg met een kleurig en geurig boeket van diversiteit uit alle lagen van de bevolking. Jong, oud, dik, dun, arm of rijk, iedereen was verschillend maar had een ding gelijk… het schaaltje pinda’s op tafel had waarschijnlijk meer bevattingsvermogen dan iedereen die aan de toog hing. U snapt natuurlijk wel, wij voelde ons hier direct al thuis.

Dat Stella Artois eigenlijk puur vergif is en je er je auto nog niet mee wil wassen was na het zoveelste rondje ook al weer vergeten. De lokale Toon vd Nieuwenhuizen (maar dan de André Hazes variant) voorzag de kroeg van een gezellig deuntje en niet veel later hadden de plaatselijke groupies wel in de gaten dat “Dien Hollanders” wel in waren voor een feestje. De een had nog minder tanden dan de andere, maar toch probeerde ze ons te verleiden met hun (ladderzat) gezwalk en zongen luidkeels met ons mee. De lucht die ze daar mee verplaatsten was zo erg, dat je er zelfs een paard mee om kon leggen.
Maar dat alles, dat hele feest viel in het niets toen “zij” daar opeens aan kwam gelopen.

Er zijn van die vrouwen waar je gewoon naar moet kijken, als zij in de buurt is gaat je hart sneller kloppen. Deze vrouw was er zo een. WAUW!! een killer!. Zij kreeg van ons de liefkozende bijnaam “De Bultrug”. Deze wandelende attractie vond het nodig om maar eens in die paal te klimmen die daar in de kroeg stond. (zet een paal in de kroeg, en vrouwen hangen er aan bij de vleet) Deze 3 meter lange massief gegalvaniseerde staaf had het zwaar te verduren toen deze deerne haar kunsten wilde vertonen. Tientallen kilo’s lillend vlees zwierden alle windrichtingen op, net zo lang tot “hij” het zag. Hij, de man uit haar dromen. Een man van middelbare leeftijd waar ze waarschijnlijk net zijn pan hadden gelift, gezien de grote winkelhaken op zijn hoofd. Hij had het niet meer, tuchtig als een hondsdolle hyena ging hij op zijn prooi af. Onder de klanken van Joe Cocker’s “You can leave your hat on” trok hij zijn shirt uit. Zij trok zijn riem uit zijn broek en begon daar als een bekwaam slavendrijver hem (speels) mee toe te takelen. Niet heel veel later was hij vastgebonden aan de paal. De bultrug was zo heet geworden dat ze kapot ging van de dorst en snel een pintje bestelde aan de bar, onze vriend volgde snel, want hij wilde natuurlijk zijn aanwinst niet uit zijn vingers laten glippen.
Onze vriendelijke zanger zag zijn kans en zetten weer een deuntje in, de ober zette nog een paar potten bier bij ons aan tafel. Ik keek op mijn horloge en zag dat het nog net geen 17.00 uur was…..

En als je denkt, we hebben het nu wel gehad…. nee….. het kan altijd gekker. Om een lang verhaal kort te maken, wij zijn nog vele stripfiguren tegen gekomen die dagen. Zoals een mogelijke vader van Wim Kievits, de verloren broer van Marcel Koolen, de zus van Sylvana Simons, 2 lieve Hongaarse meisjes die zich liggend staande houden, de moeder van deze 2 meisjes die haar bodywarmer onder haar trui nog aan had met bijpassende fluisterbroek, die kleine dikke van het kasteelbier (kijk hem dansen), een varken dat haar shirt uit trok maar gered werd door Els, de koffiedame die niet tegen fluiten kon, nog een Els die een ontstoken oog had maar geen passende kabel voor haar telefoon terwijl ze met Marokko belde, de 3 nette dames die zich vergrepen aan een snicker,  pitchers kriekbier en de lokale ijzerhandelaar, onze vriend die lag te lapen onder de speakers waar het gebit steeds van uitviel en last but not least: de elektricien die na ons toiletgebruik binnen kwam lopen en riep… AMAI!!!

Nee, dit is allemaal geen toeval. Als je het zoekt kun je dit niet vinden…. wij trekken dit schijnbaar gewoon aan.

 

 

BOERENBLOASKAPEL VIDEOCLIP

By Carnaval, In de Media

Zo af en toe komen er van die videoclips voorbij die die wel de moeite waard zijn om te kijken. Grootheden als o.a. Michael Jackson maakte hier een ware kijk-sensatie van. De videoclip van Ons Jonges samen met de onvermoeibare Hosbengels en ondersteuring van CV de Peelstrekels en PrCie is weer zo’n pareltje. Wij vatter d’r nog inne, stoandebins!

ZILVEREN PR|CIE (25 jaar)

By Algemeen, In de Media

De PR|CIE is vandaag een kwart eeuw geworden! Gooi de bolhoedjes in de lucht en sla elkaar kameraadschappelijk op de schouders! In deze tijd is er slechts één voorzitter versleten en dat wil wat zeggen! De nieuwe is zo vers dat ie makkelijk nog 25 jaar meekan. En ook qua samenstelling is De PR|CIE nog fris en fruitig; soepele geesten die elkaar weten te prikkelen tot het uiterste.

Wij feliciteren ons van harte!

Uw giften zijn welkom op: NL23 RABO 0149180500
Onder vermelding van: geflisiteert

GEFLICITEERD PETRO LEIJSTEN

By Algemeen, Carnaval

Petro Leijsten heeft zondag 15 januari – op de 25ste verjaardag van de PR|CIE – uit handen van voorzitter Rowan Bouwmans van c.s. De Heikneuters de Henk Beekman Memoriam ontvangen. Leijsten kreeg deze blijk van waardering voor zijn decennialange inzet als vrijwilliger.

Petro Leijsten ontving in 2001 van de PR|CIE D’n Opsteker voor zijn waardevolle bijdrage aan het carnavalsfeest in Deurne.